Τραγωδίες με όνομα

Εχουν περάσει αρκετά χρόνια, όμως μας έχει στιγματίσει η αυτοκτονία μιας πολύ καλής φίλης της κόρης μου, στα 19 της χρόνια. Φοιτήτρια, κοινωνική, χαμογελαστή, με τις παρέες της, τις βόλτες, τα ταξίδια της. Με την οικογένεια δίπλα της. Κι όμως, τι συνέβη και δεν είχε πια όρεξη για ζωή; Και πώς δεν το πήρε κανείς χαμπάρι -γονείς, αδέλφια, φίλες, καθηγητές- κρύβοντας το σκοτάδι πίσω από ένα λαμπερό πρόσωπο. Ακριβώς όπως και τα δυο κορίτσια που έκαναν τη μοιραία βουτιά από τον 6ο όροφο.

Τραγωδίες που έχουν όνομα, δεν είναι αριθμοί, ενώ «η διεθνής και εθνική τεκμηρίωση καταδεικνύει ότι η αυτοκτονία αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες θνησιμότητας στις ηλικίες κάτω των 20 ετών», σύμφωνα με το Κέντρο για την πρόληψη της αυτοκτονίας «Κλίμακα». Στην ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών, ο δείκτης θνησιμότητας υπολογίζεται σε περίπου 2,2 θανάτους ανά 100.000 εφήβους και σε κάθε αυτοκτονία αντιστοιχούν 15-20 απόπειρες που δεν καταγράφονται επίσημα.

Κι όμως υπάρχουν κέντρα που παρέχουν εξειδικευμένη υποστήριξη, γραμμές παρέμβασης, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, υπάρχουν βιβλία που μπορεί να βοηθήσουν. Από νωρίς. Γιατί να μην υπάρχει στα σχολεία ενημέρωση και υποστήριξη σε εβδομαδιαία βάση για το «τέρας» της κατάθλιψης και για τόσα άλλα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τους εφήβους, όπως ο εκφοβισμός, οι παγίδες του διαδικτύου, η αυτοεκτίμηση, οι ερωτικές σχέσεις… Φτάνουν πια οι άχρηστες ώρες, με άχρηστα για τη ζωή μαθήματα.